Op 25 november bezocht Initiatiefgroep West-Brabant daklozenopvang ’t IJ aan de slingerweg in Breda. Compleet met appelflappen en worstenbrood gaat de avond van start. We willen graag op een informele wijze het gesprek aangaan over het nieuwe beleid van de gemeente en de plannen voor individuele trajecten.
Omdat de bijeenkomst georganiseerd wordt bij het dienstencentrum zelf was de opkomst goed. Er zijn ongeveer 25 mensen present. Om een indruk te geven wat er mogelijk is op het gebied van dagbesteding worden er delen van de dvd’s: Betrokken SAMENleving en de projecten van Stichting Pak Aan uit Hilversum getoond. Hier zijn goede voorbeelden te zien van hoe dak- en thuislozen zelf aan de slag gaan om hun leven weer invulling te geven.
Daarna wordt de discussie op gang gebracht met vragen als: Hoe kijken de dak- en thuislozen van Breda hier zelf aan tegen projecten waarin zij weer kunnen ervaren hoe het is om vanuit een bepaalde discipline en verantwoordelijkheid activiteiten op te pakken? Wat is belangrijk voor hen om weer deel te kunnen nemen?
In de ontwikkeling van het Stedelijk Kompas is een uitgebreid traject gevolgd met cliėnten, zorgaanbieders, woningbouwverenigingen, de elf regiogemeenten en raadsleden. Er zijn verschillende voorzieningen en activiteiten uitgekomen die nodig zijn om alle plannen te kunnen uitvoeren.
De stem en de wensen van de doelgroep zelf zijn natuurlijk het allerbelangrijkste om het hele plan te laten slagen.
Om dat doel te verhelderen wordt een korte uitleg gegeven over het Stedelijk Kompas Breda dat in maart 2008 van start is gegaan. De doelgroep voelt zich betrokken bij wat hierover aan de vergadertafels besproken wordt. De gemeente wil dakloosheid zoveel mogelijk voorkomen en liefst uitbannen en gaat daarbij uit van een individuele en preventieve aanpak.
Een van de aanwezigen neemt direct duidelijk stelling. Hij vindt dat er veel besloten wordt zonder te horen wat mensen zelf willen. Hij laat zich geėmotioneerd uit over de sancties die worden toegepast als men zich niet aan de regels houdt. Mensen moeten niet gedwongen worden om ergens aan deel te nemen als ze daar geen zin in hebben. De vrijheid om zelf te kiezen, dat is belangrijk. Niet de ambtenaren achter hun bureaus mogen het bepalen maar je moet zelf je eigen besluiten kunnen nemen.
Er ontspint zich een discussie over wat vertrouwen betekent. Voor veel van de aanwezigen is het gevoel van vertrouwen in de toekomst niet groot. Er moeten te veel stappen genomen worden. De problemen zijn te talrijk. Ze ervaren ook dat ze doorgaans met wantrouwen bejegend worden.
Iemand merkt op dat je door de instanties van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Voor elk ding heb je weer een ander formuliertje nodig. Als je eindelijk het goede briefje hebt ingevuld blijkt dat je het twee weken eerder had moeten inleveren. De bureaucratie zorgt ervoor dat je niet eens de moeite meer neemt om zaken in orde te maken.
Iedereen is het eens met het idee om een contactpersoon voor verschillende aangelegenheden te hebben. Dat zou de situatie er voor velen overzichtelijker op maken.
Een van de aanwezigen vraagt zich af of het er werkelijk toe doet wat er nu besproken wordt.
Hierop kan een duidelijk antwoord gegeven worden: De stem van daklozen klinkt door in de stuurgroep van het Stedelijk Kompas. Daarin zijn ook vertegenwoordigers van het Programma Lokale Versterking vertegenwoordigd.
Monique Smit, projectmedewerker initiatiefgroep Lokale Versterking West-Brabant, november 2008
